Nocny agent sezon 2 – co warto wiedzieć przed kolejnym maratonem
Peter Sutherland nie miał łatwego roku. Po wydarzeniach z pierwszego sezonu The Night Agent musi teraz zmierzyć się z zupełnie nową siatką powiązań, która wciąga go z powrotem do gry o znacznie wyższe stawki. Nocny agent sezon 2 przenosi widza z Waszyngtonu wprost do Bangkoku, a potem do Stambułu i na Cypr – wąska geografia pierwszej serii ustępuje miejsca transkontynentalnej intrydze. Poniżej znajdziesz przegląd najważniejszych wątków, obsady i zmian, które wprowadzili twórcy, a także konkretne wskazówki, kiedy warto zrobić sobie przerwę w seansie.
Serial oparty jest na powieści Matthew Quina z 2019 roku, ale scenarzyści Shawna Ryona konsekwentnie odchodzą od literackiego pierwowzoru. To podejście dało im swobodę w rozbudowie mitologii o fikcyjnych agencjach, programach pozyskiwania informatorów i politycznych zagrożeniach, które rezonują z bieżącymi nagłówkami. Sezon drugi jest od początku zaprojektowany jako samodzielna opowieść, choć pozostaje osadzony w tym samym świecie i korzysta z kilku postaci przewodnich. Dla widzów, którzy lubią thrillery z rozbudowaną strukturą, to dobra wiadomość, bo sezon nie wymaga wcześniejszego czytania książki.
Fabularna oś sezonu
W centrum uwagi znajduje się sprawa zniknięcia szantażowanego informatora, którego kontakty zagrażają stabilności programów wywiadowczych USA. Peter, który po sezonie pierwszym stara się zrekonstruować zawodowe relacje, zostaje wysłany na misję, która szybko okazuje się pułapką. Równolegle scenarzyści prowadzą wątek rodzinny Nightingale i przemianę biura Night Action, tym razem bardziej podatnego na naciski ze strony nowo wybranej administracji. Peter nie działa już w pojedynkę – wokół niego pojawia się zespół, którego lojalność wielokrotnie wystawiana jest na próbę.
Struktura fabularna różni się od pierwszej serii: zamiast jednej długiej spirali spiskowej sezon podzielony jest na cztery wyraźne akty, z których każdy kończy się zwrotem akcji o zasięgu porównywalnym z finałem. To rozwiązanie wymuszone zostało przez formułę dziesięciu odcinków, w których twórcom zależało na utrzymaniu tempa bez klasycznego cliffhangera co pięć minut. W praktyce oznacza to trzy pełne zwroty akcji przed epilogiem, co dla widza oznacza konieczność uważnego śledzenia pobocznych postaci – wiele z nich odgrywa kluczową rolę w późniejszych odcinkach.
Obsada i nowe twarze
Gabriel Basso powraca jako Peter Sutherland, a Luciane Buchanan znika z czołówki, ponieważ jej postać – Rose Larkin – w pierwszym sezonie zakończyła wątek. To najważniejsza informacja dla widzów, którzy pamiętają chemię między głównymi bohaterami: w drugiej serii partnerkę Petera gra Callum Vinson, młodszy funkcjonariusz Night Action o zupełnie innym temperamencie. Vinson wnosi do serialu energię, która pozwala odejść od schematu doświadczonego agenta i niedoświadczonej partnerki, bo jego postać ma własne doświadczenia bojowe, choć zupełnie inny typ specjalizacji.
W obsadzie pojawiają się także:
- Amanda Warren jako dyrektorka Night Action, która musi lawirować między lojalnością a naciskami Białego Domu.
- David Lyons w roli byłego szefa ochrony, wracającego do gry z własnymi porachunkami.
- Jennifer Garnder jako lobbystka, której kontakty z europejskimi oligarchami tworzą oś sezonu.
- Callum Vinson, dla którego Nocny agent sezon 2 jest pierwszym dużym telewizyjnym występem.
Skala produkcji wymagała castingów międzynarodowych: znaczna część zdjęć realizowana była w Tajlandii i Turcji, co przełożyło się na decyzje obsadowe w odcinkach rozgrywających się poza USA. Dobór aktorów z regionu pozwolił uniknąć efektu „jednej twarzy w każdym kraju”, który zarzucano pierwszemu sezonowi. W praktyce oznacza to, że w scenach w Bangkoku pojawiają się aktorzy tajscy i amerykańscy grający obok siebie, a w Stambule – tureccy i greccy, co daje sezonowi autentyczny, wielokulturowy rytm, którego brakowało w pierwszej serii. Jeśli chcesz sprawdzić pełną listę ról i epizodów, w których występują poszczególni aktorzy, pomocna będzie oficjalna strona z obsadą i ekipą drugiego sezonu w serwisie TMDB, gdzie przy każdej postaci widnieje informacja o liczbie odcinków.
Porównanie sezonu 1 i sezonu 2
| Element | Sezon 1 | Nocny agent sezon 2 |
|---|---|---|
| Liczba odcinków | 10 | 10 |
| Główna lokalizacja | Waszyngton | Bangkok, Stambuł, Cypr, Waszyngton |
| Centralna postać kobieca | Rose Larkin | Nowa agentka Night Action |
| Zagrożenie | Spisek w Białym Domu | Transnarodowa siatka szantażu |
| Struktura narracyjna | Jeden wielki zwrot akcji | Cztery akty z wyraźnymi cliffhangerami |
| Postacie powracające | – | Peter, dyrektorka Night Action, były szef ochrony |
| Typ fabuły | Kameralny thriller polityczny | Kinowa intryga z elementami operacyjnymi |
| Relacja głównego bohatera | Zaufanie budowane od zera | Zaufanie wystawiane na próbę |
Zestawienie pokazuje, że twórcy świadomie odeszli od modelu „jednego pokoju, wielu kłamstw” i postawili na kinową geografię. To wpłynęło zarówno na tempo, jak i na sposób prowadzenia postaci – Peter nie może już polegać na stałym zespole, więc musi improwizować w obcym środowisku. W konsekwencji sezon zyskał kilka scen, w których bohater musi zaufać osobie, której ledwo zna, co nadaje fabule nerwowości pozbawionej w pierwszej serii.
Produkcja, zdjęcia i tempo
Reżyserią ponownie zajął się Shawn Ryan, ale każdy odcinek otrzymał innego reżysera odpowiedzialnego za realizację na planie. Taki model produkcji pozwala utrzymać świeżość wizualną, choć wymaga ścisłej koordynacji – w praktyce oznacza to stałe konsultacje z działem zdjęciowym i operatorem kamery. Nad spójnością montażu czuwało dwóch montażystów, którzy pracowali naprzemiennie, dzięki czemu rytm sezonu nie ulegał gwałtownym przeskokom między odcinkami.
Zdjęcia do nocny agent sezon 2 realizowane były w trzech głównych lokalizacjach:
- Bangkok – sceny uliczne, pościgi motocyklowe i targ nocny, które nadają sezonowi wyraźny, azjatycki puls.
- Stambuł – sekwencje w hotelach i na dachach, nawiązujące stylistycznie do klasycznego noir.
- Cypr – odcinki rozgrywające się w willach, wykorzystywane do scen przesłuchań i negocjacji.
Wybór tych lokalizacji wynikał nie tylko z logistyki, ale też z przepisów podatkowych i dostępności ekipy. Producentom zależało na tym, by każdy kraj miał własny rytm montażowy – sceny w Bangkoku są szybsze i chaotyczne, podczas gdy Stambuł zyskał dłuższe ujęcia i więcej ciszy. Cypr pełni w strukturze sezonu rolę przystankową: to tam akcja zwalnia, by widz mógł odetchnąć przed finałową sekwencją w Waszyngtonie. Warto zwrócić uwagę na sceny w Stambule, które kręcone były w naturalnym świetle późnego popołudnia – operator kamery celowo unikał sztucznego oświetlenia, by nadać miastu autentyczny, zmęczony charakter.
Jak serial wykorzystuje materiał źródłowy
Powieść Matthew Quina opowiada historię jednego informatora, który trafia w sam środek spisku. Serial bardzo szybko zrezygnował z wiernego odwzorowania tej struktury – już w pierwszym sezonie twórcy dodali kilka postaci i wątków politycznych, których w książce nie było. W drugim sezonie te decyzje są kontynuowane: scenarzyści traktują książkę jako szkic świata, a nie gotowy scenariusz. W praktyce oznacza to, że wątek informatora zostaje rozbudowany o całą siatkę pośredników, których w powieści nie było, a tło geopolityczne zostaje przeniesione do realiów przypominających współczesne napięcia na Morzu Śródziemnym.
Dla widzów nieznających powieści ta decyzja jest w zasadzie niewidoczna. Wątki, które pojawiają się w serialu, są tak gęsto powiązane z bieżącymi realiami geopolitycznymi, że nawiązania literackie schodzą na dalszy plan. Wyjątkiem jest postać samego Petera, którego motywacje wciąż oscylują wokół straty mentora – to jedyny element fabuły, który pozostaje wierny duchowi oryginału. Twórcy nie ukrywają tej decyzji, ale w wywiadach podkreślają, że książka była dla nich punktem wyjścia do opowiedzenia historii o procedurach wywiadowczych, a nie o pojedynczym informatorze.
Odcinki, które warto obejrzeć uważniej
| Odcinek | Tytuł roboczy | Dlaczego warto |
|---|---|---|
| 3 | „Bangkok Breakdown” | Sekwencja pościgu przez targ nocny, jeden z najdłuższych planów ciągłych w serialu. |
| 5 | „Stambuł Drift” | Zwrot akcji, który redefiniuje rolę Night Action w sezonie. |
| 7 | „Cypr Nocą” | Psychologiczne przesłuchanie, niemal teatralna scena w jednej lokacji. |
| 9 | „Waszyngton Connection” | Powrót do rodzimych realiów i politycznych rozgrywek, które zapowiadają trzeci sezon. |
Wybór odcinków nie jest przypadkowy – to momenty, w których tempo sezonu zwalnia i widz dostaje szansę na dłuższą obserwację postaci. W pozostałych odcinkach akcja gna do przodu, więc warto potraktować tę listę jako plan na przerwy w maratonie. Jeśli oglądasz serial w kilku podejściach, optymalny podział to dwa odcinki dziennie, z krótką przerwą po piątym – wtedy najważniejszy zwrot akcji nie ginie w nadmiarze kolejnych scen. Warto też zwrócić uwagę na krótkie epilogi w szóstym i ósmym odcinku, które nie są kluczowe dla głównej fabuły, ale dokładają istotne szczegóły do wątków pobocznych.
Dlaczego sezon 2 unika powtórzeń z pierwszej serii
Jednym z najczęstszych zarzutów wobec sequeli seriali szpiegowskich jest powtarzanie schematu „bohater dowiaduje się o spisku – bohater jest zdradzany – bohater ocala”. Twórcy The Night Agent zdawali sobie z tego sprawę, więc w drugim sezonie przenieśli ciężar z indywidualnego spisku na systemowy problem: kruchość procedur wywiadowczych w erze deepfake’ów i szyfrowanej komunikacji. To przesunięcie widać już w pierwszych scenach, w których Peter musi zweryfikować nagranie, zanim podejmie jakąkolwiek decyzję – w pierwszym sezonie takich dylematów prawie nie było.
Praktyczne konsekwencje tej decyzji są widoczne w scenariuszu:
- Mniejsza liczba scen „gadających głów” w bezpiecznych pokojach.
- Więcej materiału operacyjnego: pościgi, przeszukania, improwizowane kontakty.
- Wprowadzenie postaci, które aktywnie kwestionują metody Petera, zamiast tylko mu kibicować.
- Świadome zakończenie sezonu bez pełnego rozwiązania – pozostawia widza z pytaniem, czy instytucja w ogóle może się zmienić.
Dla fanów dynamicznego kina szpiegowskiego te zmiany są dobrą wiadomością. Dla widzów, którzy cenią sobie powolne, proceduralne thrillery, mogą być pewnym rozczarowaniem – ale nawet w tych odcinkach znajdą sceny prowadzone w duchu pierwszej serii. Najlepszym tego przykładem jest siódmy odcinek, którego tempo i sposób prowadzenia dialogów bardzo przypomina pierwszą serię, choć akcja dzieje się w zupełnie nowym miejscu.
Odbiór i dyskusje po premierze
Premierowe odcinki podzieliły widzów, którzy porównywali drugą serię z pierwszą. Część zarzucała scenarzystom zbytnią „filmowość” i rezygnację z kameralnego klimatu Waszyngtonu. Inni chwalili decyzję o wyjściu poza biurokratyczną rutynę i doceniali sceny kręcone w Bangkoku oraz Stambule, które nadały historii nowy, sensoryczny wymiar. W mediach społecznościowych najczęściej powtarzały się dwa zarzuty: zbyt szybkie tempo pierwszych trzech odcinków i zbyt wolne tempo środkowych pięciu. Ostatecznie sezon zyskał przychylne recenzje w segmencie widzów, którzy cenią kinową skalę, ale stracił część fanów wolniejszego, proceduralnego stylu.
Krytycy zwracali uwagę na trzy elementy, które wypadły szczególnie dobrze:
- Chemię między Peterem a nową partnerką, która nie opiera się na romansie, lecz na zawodowym zaufaniu.
- Montaż scen pościgowych – zwłaszcza w trzecim odcinku, gdzie operator kamery pracował z długimi ujęciami z drona.
- Konsekwentne trzymanie się reguł świata przedstawionego, bez niewyjaśnionych cudownych ucieczek.
W recenzjach pojawiały się też głosy, że sezon mógłby być o dwa odcinki krótszy – końcówka ma tendencję do powtarzania motywów, które widz już widział. To jednak zarzut kosmetyczny, bo finał i tak zamyka główne linie fabularne. Warto też zauważyć, że polska wersja językowa została przygotowana z dbałością o terminologię wywiadowczą, co nie zawsze jest standardem w tego typu produkcjach – dialogi nie brzmią jak surowe tłumaczenie, tylko jak tekst pisany z myślą o polskim widzu.
Czy warto obejrzeć, jeśli nie zna się pierwszej serii?
Krótka odpowiedź: tak, choć z zastrzeżeniami. Nocny agent sezon 2 zaczyna się od krótkiego podsumowania wydarzeń z pierwszej serii, ale tylko w wymiarze faktograficznym. Klimat zaufania, który Peter budował w pierwszym sezonie, trzeba już znać samodzielnie – bez tego pewne sceny mogą wydać się mniej emocjonalne. W praktyce oznacza to, że widz wchodzący od drugiego sezonu zrozumie wszystkie zwroty akcji, ale straci niuanse relacji między Peterem a jego przełożonymi.
Dla osób, które wolą zacząć od początku, najlepszą strategią jest obejrzenie pierwszej serii w tydzień, a drugiej zaraz po niej. Tempo obu sezonów jest na tyle zbliżone, że nie powinno być problemu z utrzymaniem ciągłości. Jeśli ktoś wchodzi do świata serialu dopiero przy sezonie drugim, wystarczy nadrobić dwa pierwsze odcinki pierwszej serii, by zrozumieć główne postacie. Warto też przeczytać krótkie streszczenie poprzedniej serii dostępne w serwisach streamingowych, bo w kilku scenach pojawiają się retrospekcje, które bez kontekstu mogą zbić z tropu.
Praktyczne wskazówki przed seansem
Zanim zaczniesz maraton, warto przygotować się w kilku drobnych kwestiach, które poprawią komfort oglądania:
- Sprawdź ustawienia napisów – w polskiej wersji dialogi są gęste i szybkie, więc warto ustawić większy rozmiar czcionki.
- Miej pod ręką notatnik – w sezonie pojawia się wiele nazwisk i organizacji, które łatwo pomylić.
- Nie oglądaj odcinka dziewiątego i dziesiątego zbyt późno – finał trzyma w napięciu i może skutecznie zepsuć sen.
- Jeśli planujesz rozmowy o serialu z innymi widzami, zwróć uwagę na detale w scenach w Stambule – tam ukryto kilka smaczków, które mają znaczenie w trzecim sezonie.
Tak przygotowany seans pozwoli ci wyłapać wszystkie nawiązania, które twórcy celowo rozrzucili po odcinkach. To nie jest serial, w którym trzeba intensywnie analizować każdą klatkę, ale też nie jest to produkcja, którą ogląda się „obok” – warto jej poświęcić uwagę. Jeśli oglądasz z kimś, kto nie zna pierwszej serii, warto od czasu do czasu zatrzymać obraz i wyjaśnić kontekst, bo w dialogach pojawia się wiele skrótów myślowych z pierwszej serii.
Co z trzecim sezonem?
Choć Netflix nie ogłosił jeszcze daty premiery trzeciego sezonu, zakończenie nocny agent sezon 2 zostawia kilka otwartych furtek: nowa tożsamość informatora, przetasowanie w Night Action i osobisty wątek Petera związany z rodziną. Wszystkie te elementy zapowiadają, że trzecia seria może być jeszcze bardziej międzynarodowa – twórcy wspominali w wywiadach o planach na sesje zdjęciowe w Europie. W kuluarach mówi się o lokalizacjach w Portugalii i Grecji, choć na ten moment są to jedynie wstępne ustalenia i nie zostały oficjalnie potwierdzone.
Na ten moment warto potraktować drugi sezon jako zamkniętą całość, ale z wyraźnym sygnałem, że świat serialu będzie się dalej rozszerzał. Jeśli lubisz thrillery szpiegowskie z wyraźnym komponentem proceduralnym, to jedna z bezpieczniejszych inwestycji czasowych w obecnym krajobrazie streamingowym. Warto też pamiętać, że platforma zamawia sezony szpiegowskie z wyraźną tendencją do dłuższych przerw między seriami, więc prawdopodobnie przyjdzie nam poczekać na kontynuację dłużej niż w przypadku typowego serialu sezonowego.
Drobne niedogodności, o których warto wiedzieć
Żaden sezon nie jest idealny, a nocny agent sezon 2 ma kilka elementów, które mogą irytować uważnego widza. Pierwszym jest powtarzalność pewnych motywów muzycznych – te same tematy przewodnie pojawiają się w scenach, które nie zawsze tego wymagają, co może osłabić ich siłę w kluczowych momentach. Drugim jest przewidywalność dwóch zwrotów akcji w środkowej części sezonu: doświadczony widz rozpozna je już w pierwszych minutach odcinka, w którym się pojawiają. Trzecim jest nagromadzenie wątków pobocznych, które nie zawsze dostają zamknięcie – kilka postaci znika po siódmym odcinku bez wyjaśnienia.
Te mankamenty nie przekreślają sezonu, ale warto o nich wiedzieć przed maratonem. Dla jednych widzów będą to drobnostki, dla innych – powód, by nie traktować drugiej serii jako kamienia milowego w gatunku. Fani pierwszej serii, którzy szukają kontynuacji w tym samym duchu, mogą poczuć lekki zawód, ale większość i tak doceni fakt, że twórcy nie powtórzyli schematu jeden do jednego. Jeśli oglądasz serial z nastawieniem „chcę zobaczyć, dokąd zmierza Peter”, te niedogodności nie będą przeszkadzać.
Jak serial wypada na tle innych produkcji szpiegowskich
W kontekście współczesnych seriali szpiegowskich nocny agent sezon 2 zajmuje specyficzną pozycję. Nie pretenduje do miana produkcji tak prestiżowej jak Slow Horses czy The Bureau, ale oferuje więcej kinowej skali niż większość seriali proceduralnych dostępnych na platformach streamingowych. Najbliżej mu do wcześniejszych sezonów 24 godzin i Homeland, choć z mniejszą dawką politycznego cynizmu i większym naciskiem na procedury operacyjne. To sprawia, że sezon trafia do widzów, którzy szukają czegoś pomiędzy kinem akcji a klasycznym thrillerem wywiadowczym.
W porównaniu z pierwszą serią widać wyraźne przesunięcie w stronę kina: więcej efektownych ujęć, szybszy montaż, mniej dialogów w gabinetach. To nie jest krytyka, bo zmiana stylu jest spójna z obranym kierunkiem fabularnym. Widzowie, którzy preferują kameralne thrillery, mogą uznać tę ewolucję za zbyt daleko idącą, ale fani kina akcji docenią decyzję, by wyjść poza Waszyngton. W efekcie nocny agent sezon 2 staje się produkcją, która trudno jednoznacznie sklasyfikować – i to jest chyba jego największa siła.
Podsumowanie dla niezdecydowanych
Jeśli wciąż zastanawiasz się, czy warto poświęcić dziesięć odcinków na ten sezon, odpowiedź zależy od twoich oczekiwań. Dla widzów szukających szybkiego, efektownego thrillera szpiegowskiego z kinową skalą – to jeden z lepszych wyborów na platformie. Dla fanów powolnych, dialogowych produkcji – może rozczarować tempem, choć nie pozbawia całkowicie scen w dawnym stylu. Dla osób, które nie znają pierwszej serii – warto nadrobić przynajmniej dwa pierwsze odcinki, by zrozumieć motywacje Petera.
Wielu widzów, którzy po pierwszym sezonie zastanawiali się, czy warto kontynuować przygodę z Peterem Sutherlandem, po obejrzeniu dziesięciu nowych odcinków zmienia zdanie. Nocny agent sezon 2 nie jest rewolucją, ale jest świadomą ewolucją – i to w kinie szpiegowskim zwykle więcej znaczy niż jakikolwiek spektakularny zwrot akcji. Warto dać mu szansę, najlepiej z odpowiednim przygotowaniem i bez porównywania każdej sceny z pierwszą serią, bo to właśnie porównywanie bywa najczęstszą przyczyną rozczarowania.
Najczęściej zadawane pytania
Ile odcinków ma Nocny agent sezon 2?
Sezon liczy dziesięć odcinków, podobnie jak pierwsza seria. Każdy trwa około 50–60 minut, a łączny czas seansu to w przybliżeniu dziewięć godzin. Odcinki różnią się tempem – najdłuższe wrażenie robi trzeci, którego akcja kręcona była w jednym, ciągłym ujęciu przez większość czasu.
Czy Peter Sutherland wraca w sezonie 2?
Tak, Gabriel Basso ponownie wciela się w Petera Sutherlanda. To wciąż główna oś fabularna, choć wokół niego pojawia się nowy zespół. W kilku scenach widać, że aktor mocno angażuje się w sceny walki, które w pierwszym sezonie były krótsze i bardziej kameralne.
Czy Rose Larkin pojawia się w drugim sezonie?
Nie. Jej wątek został zamknięty w pierwszej serii i twórcy nie wracają do tej postaci. Na jej miejsce wchodzą nowe bohaterki, w tym nowa partnerka Petera. Widzom, którym brakuje chemii między Peterem a Rose, pozostaje nadzieja na krótki retrospekcyjny materiał w przyszłych sezonach.
Gdzie kręcono Nocny agent sezon 2?
Zdjęcia realizowano w Bangkoku, Stambule, na Cyprze oraz w studiu w Los Angeles. Część scen politycznych powstała w Waszyngtonie. Produkcja celowo wybrała lokalizacje, które dawały dostęp do naturalnego światła i architektury historycznej, by odróżnić sezon od pierwszej serii.
Czy drugi sezon jest kontynuacją powieści Matthew Quina?
Serial luźno nawiązuje do książki, ale scenarzyści korzystają z niej jako punktu wyjścia, a nie gotowego scenariusza. W wielu wątkach fabuła serialu znacząco odbiega od powieści. W wywiadach twórcy podkreślają, że książka była dla nich inspiracją do stworzenia własnego świata, a nie gotową instrukcją.
Czy w Nocny agent sezon 2 są sceny po napisach?
Nie ma klasycznych scen po napisach, ale kilka odcinków zawiera krótkie epilogi, które warto obejrzeć do końca. Dotyczą one głównie postaci pobocznych i drobnych wątków, które nie zmieniają głównej fabuły, ale dokładają kontekstu. Najciekawszy epilog pojawia się po szóstym odcinku.
Jak serial radzi sobie z ocenami widzów?
Odbiór jest podzielony – część widzów chwali kinową skalę i nowe lokalizacje, inni tęsknią za kameralnym klimatem pierwszej serii. W serwisach agregujących opinie sezon uzyskuje oceny zbliżone do pierwszej serii, choć z nieco większą rozpiętością – od entuzjastycznych dziesiątek po umiarkowane szóstki.
Czy warto oglądać sezon 2 bez znajomości pierwszej serii?
Można, ale stracisz część emocjonalnego kontekstu. Zalecane jest nadrobienie przynajmniej dwóch pierwszych odcinków, by zrozumieć motywacje Petera i klimat Night Action. Jeśli nie masz czasu, wystarczy krótkie streszczenie dostępne w serwisach streamingowych, choć nie zastąpi ono pełnego seansu.
Czy w Nocny agent sezon 2 pojawiają się nowe postacie?
Tak, sezon wprowadza kilku nowych bohaterów, w tym nową agentkę, lobbystkę oraz byłego szefa ochrony. Każda z tych postaci wpływa na bieg fabuły i pojawia się w co najmniej trzech odcinkach. Najlepiej rozwinięta jest właśnie agentka, która ma własny, odrębny wątek poza relacją z Peterem.
Czy będzie trzeci sezon?
Netflix nie ogłosił jeszcze oficjalnej daty, ale zakończenie drugiego sezonu wyraźnie zostawia pole do kontynuacji. Twórcy zapowiadają rozszerzenie geografii serialu i większy nacisk na postacie poboczne. Fani mogą więc spodziewać się kolejnej, jeszcze bardziej międzynarodowej serii.
Dodaj komentarz